X
روز نوشته های من... |
|
|
نوشته شده در تاريخ شنبه چهاردهم اردیبهشت 1392 توسط مینا
|
آری سهراب تو راست می گویی! آسمان مال من است... پنجره،عشق،زمین،دوست،هوا مال من است! اما سهراب تو قضاوت کن... بر دل سنگ زمین جای من است؟ من نمی دانم چرا این مردم،دانه های دلشان پیدانیست! تو کجایی سهراب... آب را گل کردند! چشم ها را بستند و چه با دل کردند! صبر کن ای سهراب... گفته بودی قایقی خواهم ساخت... خواهم انداخت به آب... دور خواهم شد از این خاک غریب... قایقت جا دارد؟ من هم از همهمه ی اهل زمین دلگیرم! به سراغ من اگر می آیید،تند و آهسته چه فرقی دارد؟! تو به هر جور دلت خواست بیا... مثل سهراب دگر جنس تنهایی من چینی نیست که ترک بردارد... مثل مرمر شده است... چینی نازک تنهایی من!!!... نوشته شده در تاريخ یکشنبه هجدهم فروردین 1392 توسط مینا
|
ﺑـﺎﺯﻫﻢ ﻣﺜـﻞ ﻫﻤﯿشه ﺗﻨﻬﺎ که ﻣﯿﺸـﻮﻡ. . . ﺩﯾـﻮﺍﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﭘﻨﺎﻫﻢ ﻣﯿﺪﻫﺪ. . . ﺑـﯽ ﭘﻨﺎه که ﺑﺎﺷﯽ ﻗﺪﺭ ﺩﯾـﻮﺍﺭ ﺭﺍ خوب ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ! . . . نوشته شده در تاريخ یکشنبه هجدهم فروردین 1392 توسط مینا
|
من چون صدف تنها با قطره های روشن باران پیوسته می آمیختم پندار مروارید بودن را غافل که خاموشانه می خشکید در پشت دیوار دلم دریا نوشته شده در تاريخ چهارشنبه شانزدهم اسفند 1391 توسط مینا
|
آدم های دنیای من فعل هایی را صرف می کنند
که برایشان صرف داشته باشد!  زندگی شاید آن لبخندی است که دریغش کردیم زندگی زمزمه ی پاک حیاتست،میان دو سکوت زندگی،خاطره ی آمدن و رفتن ماست سهراب سپهری mina.yn93@yahoo.com |
|