ماه به ماه،هفته به هفته،روز به روز،ساعت به ساعت،دقیقه به دقیقه و در نهایت ثانیه به ثانیه دارم بهش نزدیک میشم.به سخت ترین و پراسترس ترین روز زندگیم.روزی که حداقل 80-90 درصد ایرانی ها تجربش کردن. روزززززززززززززززه کنکور از اوله تابستون شروع کردم.ولی 2-3 هفته است که خیلی جدی شدم. باورم نمیشه زحمته چندین ساله واین یه ساله آخر توی 4 ساعت تموم شه. حالا که تابستون داره میتمومه وپیشم شروع میشه باید دوره خیلی چیزا رو خط بکشم.مث دَدَر،مهمونی،کامپیوتر،نت،عروسی مروسیا که عیددعوتیم،استخر،مسافرت،موبایل و...دور غزال دوستمم باید خط بکشم چون وقتی با اونم درمورد همه چی حرف میزنیم غیر از درس.دوست هم ندارم زیادی بلند پروازی کنم و خیاله باطل داشته باشم که شریف قبول شم و از این حرفاکه اگه قبول نشم حسابی از لحاظ روحی ضربه میخورم.هرچی باشه سلامتیم مهم تره.به 2000-3000 رازیم.دانشگاه بوعلی سینا یا صنعتی اصفهان یا شیراز یا تبریز.آخره آخرشم اگه نشد اراک یا سمنان. به هر حال اومدم خدا حافظی کنم از دوستای اینترنتیم و ازتون بخوام که برام دعا کنین.خواهش میکنم هرکی میاد کامنت بذاره.من این کامنتا رو شب کنکورم میام میخونم و تاییدشون میکنم.مطمئنم که اون موقع خیلی ارزشمندن.راستی از حالا بهمون گفتن حسابی درمورده رشته دانشگاهیمون تحقیق کنیم که رشته خوب و پرکاربردی باشه.از همه مهم تر بهش علاقه داشته باشیم و از پسش بربیایم.من مهندسی شیمی گرایش صنایع غذایی رو از همه بیشتر دوست دارم اما رشته های دیگه ای که تحقیق کردم و بدم نیومده:مهندسی پلیمر،ابتیک لیزر،عمران،متالوژی صنعتی.به نظر شما کدوما بهترن؟کاری به بازاره کارش ندارم چون الان بازاره کاره همه رشته ها خرابه.اگرم بخواد خوب بشه واسه همه رشته ها کار پیدا میشه.بی زحمت اونایی که سردرمیارن درست و حسابی راهنماییم کنن. التماس دعا خداحافظ در سکوت مرگبار زندگی درکناری با همه درماندگی نوجوانی دردمندوپر ملال مهر خاموشی به لب دل پر مقال عاشقی سرگشته و بشکسته پر عاشقی مجنون صفت خونین جگر دور ازغوغای هر گفت و شنود چون کبوترسر به زیر بال بود لب خموش ودل پر از غوغا و شور سرپراز سودا و عقل از عشق کور زانوانش سست و دو دستش رعشه دار گوشه ای افتاده و گردیده خوار اشک غم در چشم هایش پرسه زد نرم و غلطان گونه هایش بوسه زد چشم هارا باز کرد و تاب داد نم نمک تا گونه هارا آب داد در گذشت از گونه بر دامن نشاند زاشک غلطانش ستاره برنشاند ناله ای پرسوز از دل برکشید پرده غم دردرون خود درید در میان آه ها و سوزوساز در میان رنج های جان گداز در میان گریه های های های در میان ناله های وای وای در میان اشک وآه بی کران روی خوردرا کرد سوی آسمان کای خدا گشتم فنا دستم بگیر عاشقی شوریده ام آهم پذیر ای خدای عشق ها و سوز ها ای خدای سوز دل افروز ها ای خدای من گرم عشق و آتشم ای خدای من دردمندی بی غشم ای خدا بزدای رنگ از عشق من دم به دم بیفزای اندر عشق من بی ریا کن عشق جان افروز من کن زیادت درد ساز و سوز من دم به دم بیفزا بر عشقم شرار استقامت ده شکیب و هم قرار یا مرا سیراب کن از وصل یار یا به عمر تلخ من برزن شرار یا بسوزانم فنا در عشق کن یاوصالم ده بقا در عشق کن با دلی خونین و چشمی اشکبار پرتمنا در نگاهش انتظار سینه خیزان رفت در مطبخ سرای گوشه ای تاریک و تنها کرد جای با سرانگشتش به خاکستر نوشت عاشقان را این بود خوش سرنوشت ناله ها زد روی خاکستر نشست رشته ی عمر عزیز از او گسست هیچ کس راز دلش را درنبرد هیچ غمخواری غم او را نخورد پیکرش دیدند خاک آلود و سرد استخوانی لاغر و رنجور وزرد آفرین بر عشق با و نام عشق مرحبا بر اول و انجام عشق عشق عالم را به زیبایی کشید پرده های ناشکیبایی را درید عاشقان را برزعاشق این پیام کای عزیزان بر شما بادا سلام عشق بازی کار هر نامرد نیست مرد خواهد گربدانی مرد کیست عشق را شرط است صدها ای جوان اولش مرگ است خود آخر بخوان هاشم موسوی به شکست دل من یا به پیروزی خویش؟ به نگاهم که چه مستانه تو را باور کرد یا به افسونگری چشمانت؟ که مرا سوخت و خاکستر کرد به چه میخندی تو؟ به دل ساده ی من می خندی؟ که دگر تا ابد نیز به فکر خود نیست خنده دار است بخند... بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم خیره به دنبال توگشتم شوق دیدارتو لبریز شداز جام وجودم بی تو اما به چه حال از آن کوچه گذشتم! در نهان خانه ی جانم گل یادتو درخشید باغ صدخاطره خندید عطرصدخاطره پیچید یادم آمد که شبی باهم ازآن کوچه گذشتیم پرگشودیم ودرآن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی برلب آن جوی نشستیم توهمه رازجهان ریخته در چشم سیاهت من همه محوتماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام رفت درظلمت شب غم آن شب های دگرهم نگرفتی دگرازعاشق آزرده خبر هم نکنی باز از آن کوچه گذر هم... شدم آن عاشق دیوانه که بودم خداوندا نمیدانم و لیکن من نمیدانم دگر پایان پایانم پ . ن : هر چند دل نوشته ی خودم نیست ، ولی دقیقا شرح این روزام هست.
در این دنیای وانفسا
کدامین تکیه گه را تکیه گاه خویشتن سازم!
نمیدانم!
نمیدانم خداوندا
در این وادی که عالم سر خوش است و دلخوش است و جای خوش دارد
کدامین حالت و حال و دل عالم نصیب خویشتن سازم!!!
نمیدانم خداوندا!!!
به جان لاله های پاک و والایت نمیدانم
دگر سیرم خداوندا
دگر گیجم خداوندا
خداوندا تو راهم ده
پناهم ده
امیدم ده خداوندا
که دیگر نا امیدم من و
میدانم که نومیدی ز درگاهت گناهی بس ستمبار است
همیشه بغض پنهانی گلویم را حسابی در نظر دارد و میدانم
چرا پنهان کنم در دل؟
چرا با کس نمی گویم؟
چرا با من نمی گویند یاران رمز رهگشایی را؟
همه یاران به فکر خویش و در خویشند. گهی پشت و گهی پیشند
ولی در انزوای این دل تنها . چرا یاری ندارم من . که دردم را فرو ریزد
دگر هنگامه ی ترکیدن این درد پنهان است
خداوندا نمیدانم
نمیدانم
و نتوانم به کس گویم
فقط می سوزم و می سازم و با درد پنهانی بسی
من خون دل دارم.
دلی بی آب و گل دارم.
به پو چی ها رسیدم من
به بی دردی رسیدم من
به این دوران نامردی رسیدم من
نمیدانم
نمی گویم
نمی جویم
نمی پرسم
نمی گویند
نمی جویند
جوابی را نمیدانم
سوالی را نمی پرسند و از غمها نمی گویند
چرا من غرق در هیچم؟
چرا بیگانه از خویشم؟
خداوندا رهایی ده
کلام آشنایی ده
خداوندا پناهم ده
دل گمگشته ی من را نشانم ده
| Design By : Night Melody |
